dinsdag 27 september 2016

Prachtige wandeling

Met mijn buurvrouw had ik het erover dat de prachtige omgeving hier voor de mensen die hier al hun hele leven wonen heel gewoon is. Ik kijk elke dag mijn ogen uit en geniet, maar ik kan me voorstellen dat je het allemaal niet meer zo bijzonder vindt als je het jaar-in-jaar-uit ziet.
Zij beaamde dat, maar zei dat er ook wel plekken zijn die zelfs de mensen uit de regio als heel mooi beschouwen. Gelukkig maar. 
Ze stelde gelijk voor om een wandeling te gaan maken op 1 van die plekken. En dat liet ik me natuurlijk geen 2 keer voorstellen. Ik zei gelijk: graag!

Zo kwam het dat we afgelopen donderdag naar Knapelid reden, iets ten noorden van Linneryd.
We haalden de dochter van mijn buurvrouw op, parkeerden de auto en gingen op pad. 
Loop je het rondje mee? 


We begonnen op een hoog punt met uitzicht over het grote meer Rottnen.
Ten zuiden daarvan ligt een veel kleiner meer, het Tomtsjö. Dat is via een door mensen gegraven kanaaltje verbonden met Rottnen. 
Rond het Tomtsjö loopt een pad. Dat gingen wij volgen.



Heel helder water. 


Goed opletten waar je je voeten neerzette.


Regelmatig even blijven staan om te genieten van het uitzicht.


Hier was een dier met jeuk voorbij gekomen.



Ongeveer halverwege de wandeling, op de plek waar het Tomtsjö eindigt.


Het meer is eigenlijk een vol met water gelopen kloof in de rotsen. Rondom het meer zie je dus overal rots. Wonderbaarlijk hoeveel bomen en planten daar nog op kunnen groeien.


Soms was het flink klimmen.


Er groeiden allerlei mooie soorten mos. Doordat er hier al heel lang geen regen gevallen is, is het mos helemaal uitgedroogd. Het voelt gewoon hard aan.


We stonden weer hoog. Ik ben benieuwd wie dit vogelhuis heeft opgehangen. En hoe.


Een heel bijzondere paddenstoel.



Er stonden nog volop bosbessen. En een klein beetje lingon.



Op verschillende plekken was het pad een hindernisbaan.



Soms omhoog en soms weer naar beneden.


Hier kun je goed zien hoe laag het water nu staat. Minstens een halve meter lager dan normaal.



We waren het hele meer rond gelopen en kwamen bij het kanaaltje dat de 2 meren met elkaar verbindt. Jarenlang heeft er een stoomboot door dit kanaaltje gevaren. Daarmee werden de mensen uit de omgeving naar Hovmantorp gebracht, waar ze op de trein naar Växjö konden stappen. 
Je kunt je er in deze tijd niets meer bij voorstellen.


Terug bij het beginpunt.

En natuurlijk kun je niet met Zweden op pad zijn zonder dat er fika aan te pas komt. 
Koffie, sap, lekkere broodjes....

Zelfs aan servetten met herfstmotief had de buurvrouw gedacht. 


Lekker smullen om vooral de eraf gelopen calorieën er weer aan te krijgen. 

Langs het pad naar de auto kwamen we deze grote mierenhoop nog tegen.


Volop bedrijvigheid daar. Maar wij gingen uitrusten. 
En de buurvrouw had gelijk: het was een fantastisch mooie plek.

zondag 25 september 2016

Even naar de bibliotheek... en weer terug

Over mijn fietstochtje naar de bibliotheek in Ingelstad schreef ik vorige week al. 
Maar waar een heenweg is, is natuurlijk ook een terugweg. 

Ik haalde mijn bestelde boek op en zocht nog een paar andere leuke boeken uit. 
Daarmee ging ik voor de bibliotheek op een bankje zitten.


Alvast even mijn geleende boeken doorkijken met een flesje water en een appeltje erbij.
Jammer dat in het leerboek Zweeds dat ik besteld had heel veel bladzijden door iemand ingevuld waren. Zo is dat boek eigenlijk vrij waardeloos geworden. 
Gelukkig waren de andere boeken mooi.

Na de pauze ging ik weer op huis aan.


De route was goed bewegwijzerd. 

Eerst Ingelstad weer uit en terug het bos in.


Soms zijn het rare jongens hoor, die Zweden. Dat je op zo'n weggetje 70 mag.....


Niet dat ik überhaupt een auto tegenkwam. 
Wel dit, een stukje verderop langs het weggetje.


Ik heb geen idee wat hier nou precies de bedoeling van is. Toch eens navragen bij mijn Zweedse bekenden. 

Een groot deel van de route tussen Ingelstad en Tingsryd gaat over de oude spoorlijn. Die is ergens in de jaren 70 opgeheven en nadat alle rails e.d. verwijderd waren als fietspad in gebruik genomen. 
Langs de route zijn hier en daar informatiebordjes neergezet.


Op dit bordje staat dat je hier de trein kon laten stoppen door een houten bord met gele reflectoren omhoog te houden. Hier was geen officieel station. Die waren er wel op andere plaatsen langs de route.

Het was nog steeds prachtig weer. Fijn voor de boeren dat ze nog even extra konden hooien.


Straks in oktober gaat het seizoen voor de jacht op elanden weer beginnen. Overal langs de rand van open stukken en ook middenin de bossen worden de jachttorentjes alvast in gereedheid gebracht.


Langs de oude spoorbaan kom je deze stenen palen tegen.


Het getal geeft aan hoeveel kilometer de afstand tot Växjö is. 
Voor zover ik kon zien, staan alle palen er nog. Na elke kilometer eentje.


En verder maar weer langs bos en land.

Dit bord vertelt iets over het belang van de spoorlijn en over het station(netje) van Uråsa.


Dat is nu een woonhuis geworden.


Dit dier kwam wel dichtbij, in tegenstelling tot de hertjes.


Deze (volgens mij zwangere) poes lag lekker te genieten van de warmte van het weggetje.
Dat hadden deze slangen ook gedaan, maar daar was het niet zo goed mee afgelopen.



En verder maar weer.


Er kwam meer bewolking opzetten.


Daarom werd deze foto, genomen van een in het bos staande oude boomstronk met een prachtige grote paddenstoel eraan, nogal donker.


Naast de paddenstoel lagen de vleugels van een vogel.
Die waren waarschijnlijk niet zo lekker als het lijf. 


De stapel boomstammen waar ik op de heenweg ook al langsgekomen was, lag nu in het licht van de ondergaande zon.


Terug in het dorp Väckelsång kwam ik deze krat met appels tegen.


Gratis mee te nemen: onbespoten appels. Zelfs met zakjes erbij voor als je er meer dan eentje wilde.


Een stukje verderop hing dit briefje onder een perenboom.
Gratis peren plukken. Ook hier hingen er zakjes bij.
De appels liet ik in de krat. Daar kan ik er hier in het dorp al zoveel van plukken en/of rapen. 
Maar ik nam wel een paar peertjes mee. Die heb ik gekookt en in de vriezer gelegd, want om zo te eten vond ik ze te klein en niet zo lekker. Later maar eens kijken wat ik daarmee ga doen.

En zo kwam ik weer thuis na een tocht van ruim 40 kilometer. Met mijn boeken en de peertjes. 
Het was een mooie tocht. Voor herhaling vatbaar.

vrijdag 23 september 2016

Haken en lezen doe ik ook nog tussendoor

Ik geloof dat ik iemand ben die nooit stil zit niks te doen. Altijd ben ik wel met iets bezig. En soms met (te)veel dingen tegelijk. 

Een van de dingen die ik heel graag doe en die ik heel ontspannend vind, is haken. 
Er slingeren hier altijd wel een paar onderhanden haakwerken rond. Grote dingen maak ik nooit achter elkaar af. Dat vind ik saai. 

Het haakwerk waaraan ik de laatste tijd steeds even werk, is een dekentje van restjes katoen. 


Inderdaad, een zeer bont geval. :-)

Omdat ik zin had in een klein projectje dat ik eens achter elkaar kon afmaken, haakte ik een kleine poncho. 



Het randje komt uit dit boek:



En het vlindertje komt uit dit boek:


Beide boeken kreeg ik van mijn zoon en zijn vriendin voor mijn verjaardag.


Geschikt voor een meisje van ongeveer 6-12 maanden. 

Ik houd ook veel van lezen. En als ik ergens te weinig tijd voor heb (maak) is dat het wel. 
Meestal lees ik boeken alleen in bed. Tijdschriften en kranten lees ik wel overdag.
Het laatste boek dat ik uitgelezen heb, las ik ook overdag, buiten op de tuinbank. 


Dit boek is geschreven door iemand die ik al heel lang ken. Ik beschouw hem als een goede vriend.
Ik vond het interessant om te lezen, hoewel ik niet zo veel met spiritualiteit heb. 
Ik ben het wel helemaal met hem eens over dat alles wat in je leven op je pad komt altijd ergens goed voor is. Vroeg of laat kom je er achter dat zelfs de vervelendste dingen je iets goed gebracht hebben. 

Om een beetje reclame voor Harrie te maken.... hier kun je het boek bestellen als je interesse hebt:
(Ik heb dit boek zelf gekocht en niemand heeft mij gevraagd om dit te schrijven, dit even voor de duidelijkheid.)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...